VERHALEN VAN destiNAT
Nog één dans

Fira hield de uiteinden van een rood lint vast terwijl Orumi probeerde een strik aan een tak van de kerstboom te binden.
De eerste lus was klein. De tweede was zo groot dat er een houten ster in verborgen zat.
“Zullen we het nog eens proberen?” vroeg Fira.
Orumi bestudeerde zijn handwerk.
“Nu zou ik graag willen zien hoe het afloopt.”
Hij trok voorzichtig aan het ene uiteinde van het lint. De strik bleef aan de tak zitten, ongelijk en een beetje krom, maar toch mooi. Hun handen ontmoetten elkaar naast de knoop. Fira had het lint nu kunnen loslaten. Dat deed ze niet, niet meteen.
Een ogenblik hield Orumi zijn poot daar ook.
Het huisje rook naar sinaasappels. Sneeuwvlokken smolten tegen het raam. Uit de kamer ernaast klonk het zachte deuntje van een muziekdoos die Nubo voor het avondeten had gerepareerd.
Fira keek naar Orumi. In de warme gloed van de boom leken de rode wervelingen in zijn vacht op smalle linten.
“Ik vind het leuk”, zei ze.
“De grotere lus?”
“Dat ook.”
Orumi keek naar de strik. Hij stelde zich twee zilveren vogels voor die erop zouden kunnen zitten. Hij zag ze zo duidelijk voor zich dat ze even later met hun vleugels op de tak wapperden. De ene trok het andere uiteinde van het lint recht; de andere verborg zijn kop onder een vleugel.
Fira lachte zachtjes.
“Laat het maar zo. Meer is er niet nodig.”
Orumi wierp een blik op de ruimte naast de boom.
“Misschien nog één…”
Fira pakte zachtjes zijn poot vast met het puntje van haar bloemblaadjesarm.
“Wil je met mij dansen?”
Hij stelde zich geen grotere kamer of een heel orkest voor. Hij schoof simpelweg een stoel opzij, zodat ze er bij de eerste draai niet tegenaan zouden botsen.
“Laten we het proberen.”
Hun eerste stappen pasten niet helemaal bij het deuntje. Fira schoof naar rechts, en Orumi ook. Ze botsten bijna met hun neuzen tegen elkaar. Toen probeerden ze allebei ruimte voor elkaar te maken.
“Misschien kunnen we wat minder beleefd zijn”, zei Fira.
Orumi glimlachte en bewoog langzamer.
De tweede keer was gemakkelijker. Ze slingerden langs de kerstboom, langs de stoel en de lange rand van het tafelkleed. Toen een van Fira’s bloemblaadjes aan zijn vest bleef haken, bleven ze samen staan, maakten het los en gingen verder met dansen.
Ze omhelsde haar vrienden elke dag. Maar nu wilde ze vooral dicht bij hem blijven, ook als de muziek even stil viel.
"Ik vind het leuk om bij je te zijn", zei ze.
Orumi keek naar hun ineengeslagen handen.
“Ik ook. Ik zou hier nog wel wat langer kunnen blijven.”
Hij had geen haast om zijn volgende idee achterna te gaan. Fira zag het en was er blij mee.
Een takje maretak dat ze die ochtend uit het bos had meegenomen, hing boven de deuropening. Bij hun volgende draai stopten ze eronder. Orumi keek op.
“Het is maar goed dat we hier geen belletje hebben gehangen.”
“Waarom?”
“Ik zou er nu al drie keer met mijn hoofd tegenaan zijn gestoten.”
Fira liet haar wang tegen zijn schouder rusten. Een tijdje wiegden ze bijna op dezelfde plek.
"Ik denk dat ik verliefd op je ben geworden", zei ze zachtjes.
Orumi kwam iets dichterbij.
“Ik ben ook verliefd op jou geworden.”
De zilveren vogels in de kerstboom vouwden hun vleugels. Eén stopte zijn snavel in zijn veren, alsof hij had besloten dat zijn werk voor die avond erop zat.
De klok begon middernacht te slaan. Fira telde de slagen zonder bij Orumi vandaan te gaan. Toen de laatste slag wegstierf, viel ook de muziekdoos stil.
“Nog één dansje?” vroeg ze.
Orumi vond het sleuteltje en wond het mechanisme op. Toen liep hij langs dezelfde weg naar haar terug en ontweek voorzichtig de stoel.
Fira bood hem haar bloemblaadjeshand aan.
Bij hun eerste draai zwaaide de strik van de kerstboom zachtjes heen en weer. Deze keer zagen beide lussen er precies uit zoals ze zouden moeten.