VERHALEN VAN destiNAT
De bel onder de sneeuw

Fira had maretak bij zich, Nubo had een mand met noten en Orumi kwam met lege poten thuis uit het bos. Even eerder had hij dennenappels in zijn handen gehad, maar hij had gedacht dat die mooier aan de bomen zouden staan. Nu groeiden er aan een van de dennen dennenappels met strikken eraan.
Ze waren bijna terug bij hun huisje toen ze een bel hoorden.
Ding. Ding.
Nubo stopte.
“Komt er iemand op een slee?”
Het pad achter hen was leeg. Dat gold ook voor het pad dat voor hen lag.
Ding. Ding.
Deze keer leek het geluid van onder hun voeten te komen.
Orumi hurkte naast een sneeuwhoop.
“Misschien roept de sneeuw iemand.”
Nubo zette de mand neer. Hij deed een paar stappen naar rechts en kwam toen terug. De bel ging opnieuw: twee korte klanken, een pauze, en nog twee.
“Het blijft zich herhalen”, zei hij. “Zelfs als de wind gaat liggen.”
Fira veegde de sneeuw opzij met een bloemblaadjesarm. Onder de witte laag verscheen een donkere bast.
“Ik herinner me deze boomstam. In de herfst lag hij over de geul. Vanbinnen is hij hol.”
Ze volgde een nauwelijks zichtbare verhoging in de sneeuw. Tussen de wortels van een spar vond ze een ronde opening. Vanbinnen klonk duidelijk:
DING. DING.
“Hallo!” riep ze.
Het antwoord klonk zwak, alsof iemand door een hele lange pijp sprak.
"Hier! Hier beneden!"
Nubo knielde naast Fira.
"Het geluid reist door de boomstam. Daarom leek het alsof de bel onder ons zat."
Aan de andere kant van de boomstam, op de bodem van de geul, zat een kleine reiziger. Haar kap leek op een gevouwen blad. Naast haar stond een slee met een houten kist erop. In haar hand hield ze een koperen belletje.
“Ik ben Tala,” riep ze. “Ik volgde het oude pad naar beneden naar de brug, maar de brug is verdwenen. Mijn slee gleed de helling af. Ik kan zelf omhoogklimmen, maar dit laat ik niet achter.”
Ze klopte op de kist.
“Cadeautjes?” vroeg Fira.
"Mijn viool. Ik ga bij mijn zus spelen. Ik heb beloofd dat ik er voor het avondeten zou zijn."
Nubo keek naar beneden. Hij greep al in zijn tas naar een touw toen Fira zijn arm tegenhield.
"Niet deze kant op. Er liggen losse stenen onder de sneeuw. Verderop staan hazelaars. Hun wortels houden de oever bij elkaar."
Ze liep om de sneeuwhoop heen en wees naar een smalle, flauwe helling.
Orumi keek naar Tala en vervolgens naar haar slee. Hij stelde zich een brede trap voor, van het soort dat het gemakkelijk maakte om grote dingen de heuvel op te dragen. Op de helling die Fira had gekozen, verscheen een trap met ruwe houten treden.
“Zo,” zei hij tevreden. “Die komen ook op de terugweg van pas.”
Fira ging als eerste naar beneden. Ze hielp Tala overeind en veegde haar capuchon af. Nubo bond de kist aan de slee vast en liet het touw over een sterke, lage tak van een hazelaar gaan. Hierdoor kon hij gestaag trekken terwijl Fira de glijders van de slee begeleidde. Orumi liep naast Tala met de bel in zijn hand.
Bovenaan opende de reizigster de kist. Haar viool lag veilig in de zachte hoes.
“Zullen we het halen?” vroeg ze.
Nubo keek naar de lucht.
"Wijs ons de weg. De noten voor het avondeten hebben we al bij ons."
Ze bereikten het huis van Tala's zus, net toen er kaarsen voor de ramen werden aangestoken. De deur ging open voordat ze tijd hadden om aan te kloppen. Al snel werden ze omringd door begroetingen, de geur van champignonsoep en het gerammel van stoelen die werden verplaatst.
Fira kreeg zoveel knuffels dat haar maretak scheef kwam te staan.
“Maar hoe zit het met jullie avondeten?” vroeg Tala toen de vrienden zich klaarmaakten om te vertrekken.
Nubo keek naar de extra stoelen die naar de tafel werden gebracht.
"Ik denk dat het gewoon zijn adres heeft gewijzigd."
Tala pakte haar viool. Orumi ging met de bel zitten. Hij wachtte zo geduldig op het juiste moment dat Fira zich naar hem toe boog.
“Nu?”
Hij knikte en bewoog zachtjes zijn hand.
Ding.
Deze keer verdween het geluid niet onder de sneeuw. Het klonk tussen de vioolnoten en het gerinkel van lepels door, net boven de mand met noten.