Een klein verhaaltje. Een hele wereld van kleur.Afdrukbare PDF-kleurboeken

VERHALEN VAN destiNAT

Een cadeau zonder doos

Orumi houdt een enorme rode strik vast, Nubo heeft linten om zijn armen en Fira lacht naast ingepakte cadeautjes.

Voor de derde keer tilde Nubo dezelfde schelp naar zijn hoofd, schudde hem en zette hem terug op de vensterbank.

Buiten viel er sneeuw. In de keuken stonden peperkoekjes af te koelen en Orumi probeerde te beslissen of een strik beter zou staan ​​bij een cadeautje, op een stoel of bij hemzelf.

“Is die schelp kapot?” vroeg Fira.

“Nee. Die herinnert zich gewoon een andere zee.”

Nubo streek met een vinger langs de rand.

"Thuis raakten de golven eerst de platte rotsen. Daarna kletterden de kiezelstenen terwijl het water ze terugtrok. 's Avonds kon je op je surfplank zitten en urenlang luisteren."

Fira ging naast hem zitten. Nubo vertelde haar over het donkere water, de bleke kust en Neptunus die laag boven de horizon hing. Toen vroeg hij of er nog peperkoekjes waren.

Die waren er. Fira gaf hem er drie, maar hij at er maar één.

De volgende dag vond ze Orumi in de werkplaats.

“Ik wil Nubo een klein stukje van zijn zee geven.”

Orumi keek naar de vloer.

"Ik zou een zee kunnen maken. De tafel zou waarschijnlijk als eerste wegdrijven."

"Ik bedoel het geluid. En samen aan de kust zitten."

Orumi nam de strik van zijn hoofd.

“Laten we de kust dan naar hem toe brengen.”

Fira verzamelde een handvol gladde steentjes uit de beek. Ze vond een paar droge zaaddozen die ritselden als ze geschud werden, en twee brede stukken hout. Orumi bracht een ondiepe houten trog. Toen bedacht hij zich en nam er nog een mee, omdat hij nog steeds van plan was ooit basilicum in de eerste te planten.

In de werkplaats rangschikten ze de stenen, hingen de zaaddozen aan een touwtje en begonnen dingen uit te proberen.

Schrapen.

Gerammel.

BONK.

Nubo tuurde door de deuropening.

“Hebben jullie iets laten vallen?”

Fira verstijfde met de trog schuin over de tafel.

"Het was bedoeld als cadeau. We zijn nog niet klaar. We proberen je zee te maken."

Nubo bestudeerde de kiezelstenen een hele tijd.

“Zo klinkt het niet.”

Fira's bloembladarmen zakten langzaam naar beneden.

"Ik weet het. Ik kan me de plek niet helemaal voorstellen."

Orumi liet de stenen naar het andere uiteinde van de trog rollen.

"Goed dat je gekomen bent. Ik maakte net een lawine."

De kleinste ster op Nubo's gezicht flikkerde. Hij kwam dichterbij.

"Het is hier te steil. En alle stenen beginnen tegelijk te bewegen."

Hij legde een stuk hout onder de trog, zodat ze hem zachtjes konden wiegen. Fira koos kleinere steentjes en scheidde ze met stroken dikke stof. Orumi plaatste de zaaddozen bij het raam, in de stroom warme lucht die uit de kachel opsteeg.

Er werd doorgewerkt tot de schemering.

Nubo tikte het ritme uit met zijn vingers op de tafel. Fira verlegde de steentjes totdat ze één voor één begonnen te rollen. Orumi ontdekte dat een oude borstel die over een ruwe plank werd getrokken een verrassend overtuigend zwiepend geluid maakte.

“Een beetje als een golf,” besloot Nubo.

“Een beetje zoals vegen,” voegde Orumi eraan toe, en probeerde het langzamer.

Op kerstavond lagen er cadeautjes onder de boom. Nubo pakte een kleine zaklamp, een doos met kleurpotloden en een nieuwe kaft voor zijn notitieboekje uit en ging meteen op zoek naar het notitieboekje.

“De rest van je cadeau ligt in de werkplaats”, zei Fira.

Binnen waren drie lage stoelen. Ze hadden een donker kleed aan de muur gehangen en daarboven had Fira een ronde afbeelding van Neptunus geplaatst, geschilderd door Orumi.

Ze gingen zitten.

Fira kantelde de trog. De kiezelstenen rolden langzaam. Orumi trok de borstel over de plank. De zaaddozen ritselden bij het raam.

Nubo zei een hele tijd niets.

“Zullen we het nog een keer doen?” fluisterde Fira.

“Wacht.”

Hij hield zijn hoofd schuin alsof hij naar iets luisterde.

"Nu, de volgende golf komt eraan."

Fira wiegde de trog. Orumi vond de borstel waarop hij had gezeten.

Aan de andere kant van de muur knetterde de kachel. De geur van peperkoek zweefde uit de keuken. Nubo zette zijn stoel dichter bij zijn vrienden.

“Aan mijn kust hadden we niet zulke lekkere koekjes.”

“Ik zou er een hele berg van kunnen bedenken,” bood Orumi aan.

“Laten we eerst eens in de keuken kijken”, zei Fira.

Die avond onderbraken ze hun zee een paar keer om nog wat koekjes te halen.

Alle korte verhalen voor kinderen

Nieuws van destiNAT

Wat is er nieuw bij Nubo, Fira en Orumi?

Laat je e-mailadres achter en ik laat je weten wanneer er een nieuw kleurboek, verhaal of liedje in de wereld van destiNAT verschijnt.

Wat is er nieuw bij Nubo, Fira en Orumi?

Je kunt je op elk moment afmelden. Privacybeleid