VERHALEN VAN destiNAT
Een plek naast Fira

Fira markeerde haar stoel met een groen lint.
Haar stoel stond tussen Nubo’s stoel en Orumi’s plek, vlak naast het raam. Ze was van plan daar te gaan zitten zodra de gasten arriveerden. Ze kon niet wachten om Nubo’s reactie op haar nieuwe warme fruitdrank te zien, en om Orumi’s hele verhaal te horen over een wolk die op een aardappel leek.
Voorlopig trok ze het tafelkleed recht.
Toen klopte een buurvrouw op de deur met een bakje champignons. Achter haar kwamen twee bewoners van de oude boom aan. Iemand bracht brood, iemand bracht een bosje lijsterbessen, bedekt met rijp, en iemand had zoveel sneeuw op zijn jas dat er in de hal een heuveltje begon te smelten.
Fira begroette iedereen met knuffels en leidde ze naar de tafel. Ze kende elke gast en herinnerde zich wie graag dichter bij de kachel zat.
Nubo haalde een extra gedeelte van de tafel tevoorschijn. Orumi bedacht een paar stoelen en bond er vervolgens, gewoon voor het plezier om het zelf te doen, strikken aan vast. Een van de strikken bleef achter de zoom van zijn vest hangen.
Fira zette de fruitdrank bij haar plek.
“Ik kom even zitten.”
“Fira, waar moet ik het brood laten?”
Ze wees op een schaal. Toen ze terugkwam, had iemand een droge doek nodig. Toen bleken er nog twee kommen in de voorraadkast te staan. Toen ze ze had opgehaald, vroeg iemand haar de weg naar de badkamer te wijzen.
Aan tafel ging het gesprek over de wolk.
Het enige dat Fira hoorde was:
“...en toen bleek dat het helemaal geen aardappel was.”
Iedereen lachte.
Haar stoel was nog leeg. Dus ging ze op een treetje in de gang zitten, met de kommen op schoot. Ze wilde ze neerzetten, maar even had ze geen zin om op te staan.
Nubo ging naar de keuken voor nog meer fruitdrank. Door de halfopen deur zag hij haar.
“Is er hier nog een tafel?”
“Nee.”
Hij ging naast haar op het treetje zitten. De kommen rinkelden zachtjes.
“Vind je het avondeten niet lekker?” vroeg hij.
“Ik heb het nog niet geprobeerd.”
Nubo hield zijn hoofd schuin.
Fira streek de rand van een bloemblad glad.
"Ik vind het leuk om iedereen hier te hebben. Ik zou ook graag bij jullie aan tafel willen zitten."
Orumi tuurde de eetkamer uit.
"Ik begin het verhaal opnieuw. De aardappel was nog maar het begin."
Hij zag de kommen op haar schoot en kwam dichterbij.
“Zijn die vol?”
“Nee.”
“Dan neem ik ze mee.”
Fira overhandigde Orumi de kommen en stond op.
"Kom op. Ik ga nu zitten. Wie geeft het brood door?"
“Ik kan het”, zei Nubo.
In de eetkamer bleef hij naast de tafel staan en bekeek alle couverts.
“We moeten de zaken een beetje anders regelen.”
Hij schoof de schalen naar het midden en zette een plankje naast het fornuis neer, zodat iedereen zijn eigen servies kon neerzetten. De buurvrouw met de champignons haalde meteen een pollepel. De bewoners van de oude boom begonnen de fruitdrank in te schenken.
Orumi controleerde of iedereen een stoel had. Toen schoof hij de stoel met het groene lint naar achteren.
Fira bleef naast haar stoel staan.
“Je hoeft niet speciaal voor mij een plek vrij te maken.”
“Je hebt er al een gemaakt,” antwoordde Orumi.
Ze ging zitten. Nubo schoof haar bord dichterbij en de buurvrouw gaf haar het brood. Een tijdje at Fira zwijgend.
“Smaakt het?” vroeg Nubo.
“Heel lekker.”
Orumi liet zijn ellebogen op de tafel rusten.
"Dus daar zat ik dan, zwevend op een wolk. Van een afstandje leek het op een aardappel..."
Fira barstte in lachen uit voordat hij zelfs maar het deel had bereikt dat ze eerder had gehoord.
Toen iemand later vroeg waar de suiker was, stond de buurvrouw als eerste op.
Fira's bloemblaadjes bewogen instinctief.
Nubo legde een hand op haar stoel.
"Blijf. We zijn er nog steeds niet achter wat die wolk werkelijk was."
Fira leunde achterover in haar stoel. Onder de tafel streek het groene lint langs haar voeten, en aan weerszijden zaten haar vrienden, die die avond nergens anders heen gingen.