Een klein verhaaltje. Een hele wereld van kleur.Afdrukbare PDF-kleurboeken

Een vriend met een hoofd vol ideeën

Orumi

Orumi heeft een blauwe en rode vacht, een glimlach op zijn buik en een hoofd vol gedachten die werkelijkheid kunnen worden. Hij hoeft maar aan de oceaan te denken om ineens een walvis te ontmoeten. Hij kan bijna alles tevoorschijn toveren, maar gaat liever zelf op ontdekking, probeert dingen uit en ontmoet anderen. Hij maakt geen plannen, verandert vaak van gedachten en is heel blij zichzelf te zijn. In zijn kleuravonturen kan een gewoon idee je ver brengen. Jij kiest de kleuren van de reis.

  • Fantasie zonder plan
  • Blij met zichzelf
  • Zorgt voor zijn vrienden
Blauw-rode Orumi houdt met een glimlach op zijn buik een mok vast bij het raam van een houten huis.
Regen buiten het raam

VOEG KLEUR TOE AAN HET VERHAAL

Orumi's kleurboeken

Alle kleurboeken

Gedeelde avonturen

Deze kleurboeken brengen verschillende personages samen, waaronder Orumi.

Voorbeeld van pagina 7 uit ‘Fira en Orumi in Portugal’

40 PAGINA’S · PDF

Fira en Orumi in Portugal

Stap met Fira en Orumi op de tram in Lissabon, bezoek een tegelatelier en ontdek de paleizen van Sintra. De reis gaat verder langs de kanalen van Aveiro, de kliffen van de Algarve en naar de Azoren.

20 · Taaledities€ 4,99

UIT DE VERHALEN VAN destiNAT

Elke wereld
heeft een begin.

Heb je mijn vrienden al ontmoet? Mooi. Nu ben ik aan de beurt. Ik heet Orumi. Ik ben geen mens. Ook geen buitenaards wezen. En als je het juiste woord voor mij zoekt, kun je het woordenboek even neerleggen. Mensen hebben het al geprobeerd. Het woord dat het dichtst in de buurt kwam, was blijkbaar „vreemd”. Daar kan ik prima mee leven.

Ik doe heel weinig dingen volgens een plan. Eigenlijk geen. Blijkbaar moet je beslissen wat je gaat doen, alles klaarmaken en dan pas beginnen. Tegen de tijd dat ik klaar ben met al die voorbereidingen, zou ik waarschijnlijk iets anders willen doen. Ik beslis vlak voordat ik handel. Soms verander ik onderweg van gedachten.

Ik zeg niet veel. Ik denk veel. Aan goede dingen die ik zou kunnen doen. Aan walvissen die ik graag een rustige oceaan gun. Aan quokka’s in Australië, die eruitzien alsof ze net een geweldige grap hebben gehoord. En soms denk ik zo sterk aan een plek dat ik er even later al ben.

Ik maak ook graag dingen met mijn eigen pootjes. Op een middag zat ik met een kleurpotlood in het bos en begon ik een bloem in te kleuren. Ik had haar meteen tevoorschijn kunnen toveren, maar ik wilde zien hoe ze eruit zou zien met één rood en één blauw bloemblaadje. Toen ik opkeek, groeide ze uit de pagina. Blijkbaar had ik iets te hard aan haar gedacht.

Meer uit dit verhaal

Ik heb een blauwe en rode vacht, een krul op mijn hoofd en een glimlach op mijn buik. Ja, op mijn buik. Die op mijn gezicht is ook de mijne. Blijkbaar was één niet genoeg. Ik kan me niet herinneren dat ik een tweede heb besteld, maar aangezien hij hier is, kan hij blijven.

Op dit moment heb ik bijvoorbeeld zin in pasta met basilicum. Ik denk eraan, klik met mijn tenen en er staat een kom voor me. Dat klikken is niet nodig. Ik vind het gewoon leuk. De basilicum ruikt heerlijk, de pasta is warm en ik kan nadenken over iets heel belangrijks: wil er iemand met mij mee-eten?

Mensen zeggen dat ik een tovenaar ben. Maar ik heb geen spreukenboek of ketel. Ik hoef niet te onthouden of er drie of vier blaadjes in een drankje moeten. Ik denk ergens aan en daar is het. Als ik een toverstok nodig had, zou ik er eerst aan moeten denken. Daarna zou ik hem waarschijnlijk gebruiken om mijn basilicum te ondersteunen.

Iemand vroeg eens waarom ik niet denk aan een enorme schat, een paleis en alles wat ik de rest van mijn leven nodig zou kunnen hebben. Ik zou het kunnen. Maar ik weet niet eens hoe ik me na de lunch zal voelen. Wat zou ik met een paleis doen als ik 's avonds liever op een wolk zou liggen? En waarom zou ik een compleet avontuur kant-en-klaar willen hebben als ik het leuk vind om onderweg te ontdekken wat er allemaal gebeurt?

Ik weet het, ik weet het. Dat zegt iemand die net zijn lunch tevoorschijn heeft getoverd. Ik ben niet altijd consequent. Maar ik eet mijn pasta wel op voordat die koud wordt.

Onlangs vroeg ik me af hoe het lied van een walvis klinkt. Opeens werd alles om mij heen blauw, het zonlicht golfde ver boven mijn hoofd en een enorm oog zwom voorbij. Het water was een beetje koud. Voordat ik kon beslissen of ik daar last van had, moest ik aan Australië denken. Even later zat ik op warm zand naast een quokka. Er druppelde water uit mijn vacht. Ze leek erg blij met de ontmoeting.

Niet elke gedachte verandert meteen iets. Anders zou die pasta elke keer verschijnen als ik erover praatte. Maar sommige ideeën zijn zo helder dat het lijkt alsof de wereld ze hoort. Soms ben ik benieuwd naar wat die hierna zal horen.

Van vorm veranderen is iets anders. Ik kan aan een bloem denken, haar bloemblaadjes bestuderen en me voorstellen hoe het voelt om in de wind te wiegen. Dan ben ik nog steeds Orumi. Pas als ik in gedachten echt besluit dat ik wil veranderen, kan ik zelf een bloem worden.

Het is prettig om te doen, ook al betekent het dat je op één plek moet staan. Op een keer landde er een bij op mij en ik besloot nog even te wachten voordat ik terugkeerde. Blijkbaar had ze iets te doen. Toen kreeg ik mijn pootjes terug en ging op zoek naar mijn vrienden. Ik vind het leuk om te ontdekken hoe het voelt om iets anders te zijn. Ik hou er ook erg van om mezelf te zijn.

Ik weet niet hoe ik boos moet worden. Zorgen maken doe ik ook niet snel. Als iets anders uitpakt dan ik wilde, krijg ik meestal een nieuw idee. Maar ik verwacht niet dat iedereen is zoals ik. Als iemand verdrietig is, kan ik er gewoon naast gaan zitten. Ik hoef niet meteen iets te bedenken om te zeggen. En ik hoef diegene niet te vragen om te glimlachen, alleen maar omdat ik zelfs een glimlach op mijn buik heb.

Nubo en Fira weten dat ik plotseling kan verdwijnen. Ik probeer eraan te denken om ze eerst te vertellen waar ik naartoe ga. Vooral als we samen halverwege de lunch zitten. Ik kan in een oogwenk ver weg zijn, maar als we samen lopen, ga ik graag in hun tempo mee. Het zou zonde zijn om iets te missen wat ze mij wilden laten zien.

En mijn stijl? Dat is een ander verhaal. Een paar lapjes, een paar krullen, een schelpje en kleuren die vrolijk naast elkaar staan. Niemand weet hoe je dat moet noemen. Blijkbaar zou zelfs kunstmatige intelligentie er even over moeten nadenken. Ik noem het gewoon „geen stijl”. Dat past bij me. Niets hoeft erbij te passen.

Vraag niet waar ik precies vandaan kom. Elke keer als ik het me probeer te herinneren, denk ik aan een plek die ik graag zou willen bezoeken. Ik ben ook benieuwd naar het antwoord. Misschien vinden we het ooit samen.

Voorlopig duik ik de kleurboeken in. Daar kun je mijn avonturen ontdekken en er zelf iets aan toevoegen. Zie je mijn vacht? Vandaag is die blauw en rood. Op jouw pagina mag die eruitzien zoals jij wilt. Ik ben zelfs benieuwd naar groene pasta en een paarse wolk. Al zou ik bij die pasta misschien vragen hoeveel basilicum je hebt toegevoegd.

Dat is genoeg over mij. In ieder geval voorlopig. Je kunt je kleurboek openen. Ondertussen zal ik nadenken over waar we moeten beginnen. O, ik weet het...

MEER VERHALEN OM TE ONTDEKKEN

Wie ontmoet je hierna?

Alle personages

Nieuws van destiNAT

Wat is er nieuw bij Nubo, Fira en Orumi?

Laat je e-mailadres achter en ik laat je weten wanneer er een nieuw kleurboek, verhaal of liedje in de wereld van destiNAT verschijnt.

Wat is er nieuw bij Nubo, Fira en Orumi?

Je kunt je op elk moment afmelden. Privacybeleid