Nubo heeft de gewoonte om naar de lucht te kijken totdat iemand hem eraan herinnert dat er ook een wereld onder zijn voeten ligt. Dan kijkt hij naar beneden en vindt meestal nog een reden om ergens heen te gaan. Soms is het een pad dat achter een rots verdwijnt. Soms is het een schelp die anders klinkt dan alle andere. En soms is het een tram waar hij instapte, gewoon om te kijken waar de mensen met koffers heen gingen.
Nubo vertelt over een verre wereld van waaruit Neptunus zichtbaar is. Hij herinnert zich het donkere water, de heldere kusten en de wind die door de scheuren in de rotsen zoemde. Wanneer hij op een kaart naar deze wereld probeert te wijzen, stopt zijn vinger altijd tussen de gemarkeerde stippen. Uiteindelijk haalt hij zijn schouders op. Blijkbaar is de kaartenmaker nog niet op die wereld geweest.
Thuis leerde Nubo van de golven hoe hij kon reizen. Hij kon urenlang kijken naar het water dat langs obstakels stroomde en terugkeerde naar plaatsen waar het net vandaan kwam. Toen bouwde hij zijn eerste surfplank. Die was iets te breed, aan één kant zwaarder en erg eigenwijs in de bochten. Nubo paste hem keer op keer aan en ontdekte gaandeweg dat sommige oplossingen het makkelijkst komen met een nat hoofd.
Diezelfde surfplank droeg hem op zijn eerste grote reis. Op een avond zag hij een smalle lichtstreep op het water, hoewel er dikke wolken boven de baai hingen. De streep bewoog tegen de stroom in. Nubo volgde hem naar een stenen boog waar hij gewoonlijk uitrustte na het surfen. Deze keer zag hij aan de andere kant een onbekende kust. Er lagen rode stenen op het zand en erboven schenen twee manen.
Een ogenblik zat hij volkomen stil op zijn surfplank. Toen peddelde hij voorzichtig dichterbij. Hij raakte het zand aan, pakte een steen en bewaarde die als souvenir. Voordat hij door de boog terugkeerde, bestudeerde hij lange tijd de vreemde lucht. De volgende ochtend begon hij naar soortgelijke lichtstrepen te zoeken. Hij besefte dat hij iets had gevonden dat hij niet meer los kon laten.
De gloeiende bol op zijn buik helpt hem op zijn reizen. Binnenin wervelen kleine puntjes als een sterrenstelsel omsloten door glas. Wanneer de Blauwe Stroom vlakbij beweegt, rangschikken ze zichzelf in een nieuw patroon. Nubo probeert deze patronen te lezen door ze te vergelijken met de aantekeningen in zijn notitieboekje. Hij maakt wel fouten. Eén keer wist hij zeker dat hij een doorgang naar de oceaan had gevonden, maar hij belandde in een kast vol penselen. Tot op de dag van vandaag vraagt hij zich af of hij het patroon verkeerd heeft gelezen of simpelweg niet het geduld heeft gehad om achter de laatste plank te kijken.
Nubo heeft een hoofd vol goede ideeën en een koffer vol dingen waarvan hij het nut niet altijd kan verklaren. Hij heeft een gladde steen van zijn eerste reis bij zich, een schelp, een paar kaartjes en schetsen van plaatsen die hij graag nog eens zou willen bezoeken. Hij ziet de gelijkenis tussen een sterrenbeeld en een stratenpatroon. Hij kan ook een halve dag zoeken naar het notitieboekje dat hij sinds de ochtend onder zijn arm draagt.
Zijn reizen hebben hem ook naar de aarde gebracht. Hij werd verliefd op de golven, maar keek net zo lang naar bakkerijen, roltrappen en mensen die bloemen water gaven op hun balkons. Hij begrijpt nog steeds niet waarom iemand een mooie schelp in een la zou stoppen, of waarom je de kust zou moeten verlaten als je nog een dag zou kunnen blijven. Hij vraagt naar alles. Soms brengt een antwoord hem sneller naar een nieuwe plek dan de Blauwe Stroom.
Nu nodigt Nubo je uit om ook met hem mee te reizen. Zijn avonturen gaan over onbekende planeten en bekende steden, rusteloze zeeën en plaatsen die je het beste kunt bereiken met een potlood in je hand. Hij heeft al genoeg vragen en een paar zorgvuldig vastgelegde ideeën. Waarschijnlijk heeft hij zijn notitieboekje weer ergens neergelegd. Zijn koffer wacht echter bij de deur en de kleinste ster op zijn gezicht begint helderder te schijnen.