Fira – Las zaprasza nas

Fira, Fira…
Las zaprasza nas!

Gdy pierwszy promyk budzi las,
Fira na progu wita nas.
Na ścieżkę spada złoty liść:
„Ciekawe, dokąd można iść!”
Odsuwa liście, robi krok,
strumyk prowadzi ją przez mrok.
A za zakrętem kwiatów sto —
każdy kołysze się jak dzwon!

Fira, Fira, jeszcze krok,
dalej niż sięga nasz wzrok!
Przytul mnie, gdy tylko chcesz,
razem raźniej — dobrze wiesz!
Fira, Fira, prowadź nas,
tyle tajemnic chowa las.
Pod korzeniem, pośród traw
czeka świat niezwykłych spraw!

Mały ślimaczek zgubił szlak,
więc Fira z liści robi znak.
„Tu skręć, tam prosto, za ten pień!”
I już weselszy jest ten dzień.
Gdy deszcz zaszeleścił wśród drzew,
schowała ptaka pod swój liść.
On jej podziękował przez śpiew,
a potem razem mogli iść.

Fira, Fira, jeszcze krok,
dalej niż sięga nasz wzrok!
Przytul mnie, gdy tylko chcesz,
razem raźniej — dobrze wiesz!
Fira, Fira, prowadź nas,
tyle tajemnic chowa las.
Pod korzeniem, pośród traw
czeka świat niezwykłych spraw!

Gdy słońce chowa się za las,
na przytulanie mamy czas.
Jeszcze opowieść, jeszcze śmiech,
na jutro znów wyruszyć chcę!

Fira, Fira, jeszcze krok,
dalej niż sięga nasz wzrok!
Przytul mnie, gdy tylko chcesz,
razem raźniej — dobrze wiesz!
Fira, Fira, prowadź nas,
tyle tajemnic chowa las.
Pod korzeniem, pośród traw
czeka świat niezwykłych spraw!

Fira, Fira…
Dobranoc, lesie.
Do jutra!